Jag måste bekänna en viss svaghet för Stefan Georges diktning, den reaktionäre gamle uven och elitistiske esteten är ojämn men kompromisslös i sin strävan efter kärv språklig skönhet. Underligt att det är ytterst konservativa herrar i den tyskspråkiga världen som ägnat sig åt att i stort sett slopa versalerna i sitt Muttersprache, förutom George har jag lagt märke till det hos Paul de Lagarde och Rudolf Pannwitz.
Wenn einst dies geschlecht skrevs mot slutet av 1920-talet:
"Wenn einst dies geschlecht sich gereinigt von schande
Vom nacken geschleudert die fessel des fröners
Nur spürt im geweide den hunger nach ehre
Dann wird auf der walstatt voll endloser gräber
Aufzucken der blutschein... dann jagen auf wolken
Lautdröhnende heere dann braust durchs gefilde
Der schrecklichste schrecken der dritte der stürme:
Der toten zurückkunft!
Wenn je dieses volk sich aus feigem erschlaffen
Sein selber erinnert der kür und der sende:
Wird sich ihm eröffnen die göttliche deutung
Unsagbaren grauens... dann heben sich hände
Und münder ertönen zum preise der würde
Dann flattert im frühwind mit wahrhaftem zeichen
Die königsstandarte und grüsst sich verneigend
Die Hehren die Helden!"
[Edit: lyckades av någon anledning inte få med det avstånd som bör finnas i varje rad, den är liksom tudelad för att markera hur den ska läsas, typ
Wenn einst dies geschlecht
Sich gereinigt von schande osv.]
En annan gammal favorit är den naturmeditative Robinson Jeffers, här hans
The Great Explosion,
http://oldpoetry.com/poetry/17042
En vacker och innebördsrik naturfilosofisk dikt är också Gérard de Nervals
Vers dorés, som har ett Pythagorascitat (?) som motto ("Eh quoi! tout est sensible!"):
"Homme! libre penseur - te crois-tu seul pensant
Dans ce monde oų la vie éclate en toute chose:
Des forces que tu tiens ta liberté dispose,
Mais de tous tes conseils l'univers est absent.
Respecte dans la bęte un esprit agissant...
Chaque fleur est une âme ā la Nature éclose;
Un mystčre d'amour dans le métal repose:
Tout est sensible; - et tout sur ton ętre est puissant!
Crains dans le mur aveugle un regard qui t'épie:
A la matičre męme un verbe est attaché...
Ne la fais pas servir ā quelque usage impie.
Souvent dans l'ętre obscur habite un Dieu caché;
Et, comme un oeil naissant couvert par ses paupičres,
Un pur esprit s'accroît sous l'écorce des pierres."